Korte gesprekken of stukjes

1 Een vader-zoon gesprek

“Zeg papa” zei de zoon tegen de vader.

“Wist je dat ik altijd best mijn best doe?”

“Ja dat weet ik lieve zoon”

“En papa, wist je ook dat ik daardoor soms best moe ben maar ook blij.

Ik krijg zo veel voor elkaar pap hoor.

En papa volgens mij weet ik soms niet eens hoe moe Ik ben. Ik merk het haast niet meer, toch ben ik af en toe heel moe. En papa weet je wat ik dan soms doe?”

“Nou wat doe je dan?”

“Dan bel ik jou, dan bel ik jou om bij te tanken,

dat wist je niet hè en toch is het zo”

“Nee dat wist ik niet”

“En weet je wat zo fijn is, waar ik zo rustig dan van word?

Ik hoef maar wat te vragen en jij begint te praten.

Jij doet dan al het werk, dat vind ik dan zo fijn…

Doe jij dan ook je best? Je best dan zo voor mij?”

Het was even stil, stil tussen deze vader en zijn zoon.

“Nou ik doe dan niet mijn best mijn jongen, het gaat eigenlijk als vanzelf”

“Ohh zei de jongen, het gaat dus als vanzelf.

Dat dacht ik al en wist ik niet.

Papa ik ben heel blij met jou”

“En ik ook erg met jou”

2 Dit had ik niet verwacht

“Ik mag mijn leidinggevende zo graag. Hij is een man in pak dat wel. Maar in mijn mannenwereld met veel gorilla’s heb ik hier wel mazzel mee”

Ze vertelde het aan de begeleider over haar rollenspel net gespeeld.

Ze had te veel op haar bord, deze slimme kleine vrouw. Ervaren en een echte senior. Een paar grijze haren in haar doorgaans zwarte bos. Kritische en soms vriendelijke blik in haar ogen.

Toen vroeg de begeleider wat ze nou hier te leren had in dit contact en haar antwoord was

“ik wil nu eens om hulp vragen en mijn behoefte aangeven”

De begeleider liet ze tegenover elkaar staan. Het was er gelijk in dit contact.

Ze waren stil. En de begeleider liet de leidinggevende zitten en schoof een andere man tegenover haar. Hij zei: ”stel nou dat dit je vader is….”

Tranen stroomde over haar wangen. Na een paar diepe zuchten zei ze:

“dit had ik niet verwacht”

Het rollenspel daarna ging sneller, korter en veel effectiever.

Wat een dappere vrouw.

3 Na jaren weer samen

“Mijn zoon vond dat het weer eens tijd werd om hier heen te gaan” zei hij. Vader en zoon zaten naast elkaar in de kring. “We zijn nu met 1 auto gekomen in plaats van de vorige sessie waar ieder met de eigen auto kwam. Dat is al winst”.          Zei hij met een lach.

Later, na wat werk in het systemische veld stonden ze tegenover elkaar. Twee stoere mannen. “Jij bent de grote en ik de kleine” zei de jongen met een lach. Hij geloofde het, sterk als hij was, zelf nog niet helemaal. Toch was het waar, dat voelde hij diep in zijn weten. En vader zei: “ik ben zo trots op je!” Ze vlogen elkaar in de armen, de liefde kon weer stromen. Het liedje van Papa van Stef Bos deed verder het werk…

Dat liedje, hoe vaak al niet gespeeld. In hoeveel mannenharten al niet geklopt en gehoord…

4 De vogeltjes

De vogeltjes vliegen heen en weer.

Van de boom, naar struiken, loerend en kijk daar gaan ze.

Naar het voederbakje aan het raam.

Daar halen ze het eten.

Gisteren aangevuld door mijn mensenhand.

De merel blijft beneden.

Op de grond is zij het meest.

Vliegend, kruipend, zoekend.

Heen en weer en heen en weer.

Van boven naar benden,

Van even stil naar vlug weer vliegen.

Alles in de gaten houdend.

Waar is gevaar, waar is het veilig.

De vogeltjes.

Verschillende kleuren, verschillende manieren van vliegen.

Vlieg ik ook of sta ik stil.

Het voelt nu even als stilstaan maar dat is het zeker niet.

Soms sta ik even stil.

En dat is een hele vooruitgang

5 De verstopte tijgerin

Ze kwam de coachingsruimte binnen. Vriendelijk lachend als altijd. Bruine lieve ogen.

Ze deden een high five zoals gebruikelijk. Deze begeleider en cliënt liepen al een tijdje mee met elkaar.

Ze vertelde rustig haar verhaal en gaf aan dat ze toch echt wat beter voor haarzelf mocht zorgen en wat meer wilde opkomen voor haar eigen grenzen. “Hoe doe ik dat toch met mijn lieve kleine kinderen en een druk gezin. En daarnaast ook het werk, het raast allemaal maar door!”

De begeleider knikte, keek haar liefdevol aan en zei dat hij dat zelf ook wel kende.

Hoe geef je toch je goed grenzen aan wanneer dat nodig is…

Ze waren even stil en toen merkte de begeleider op dat ze een broek van een katachtige soort aanhad. En hij vroeg met pretoogjes: ”waar is de tijgerin in jou?”. Ze kende de begeleider en was gewend aan zijn soms vreemde vragen en oefeningen.

Ze lachte even, keek hem schuin aan en zei zachtjes: “geen idee”. “Dat geloof ik graag” zei de begeleider. “Zou je eens op onderzoek willen gaan in de jungle, op zoek naar dat prachtige dier?”. Wat verlegen keek ze hem aan en zei toen dapper: “kom maar op!”.

De begeleider haalde enthousiast de bamboestruik van achter de stoel vandaag en zette die pontificaal voor haar neer. “Laat maar eens zien dan en graag met een flinke schreeuw”.

Ze stond daar, verstopt achter het bamboe en zei: “ik moet dit echt doen hè?”.

“Tsja” zei de begeleider plagend: ”het is toch echt aan jou”.

En met een klein sprongetje en een zachte schreeuw kwam ze daarna tevoorschijn en keek hem met rode blosjes op haar wangen aan. “Een zeer goede poging zei de begeleider maar mijn vermoeden is dat er nog wat meer kracht in deze tijgerin zit”. Daar was ze het wel mee eens. En bij de tweede poging sprong ze met een grote ferme sprong en een flinke schreeuw van achter het bamboe vandaan. Bijna geschrokken van haar eigen daad, keek ze de begeleider aan. Ze was geraakt en stil.

De begeleider ook, hij keek vol bewondering naar deze dappere tijgerin.

Samen genoten ze van dit moment. En na nog wat gekeuvel trok ze toen haar klauwen in, gaf hem een ferme high-five en vertrok haar jungle in.

De begeleider achterlatend tussen de bamboe.